اين قلعه‌ي حاكمان سكردو است كه در حدود سالهاي 1490 تا 1515 در زمان مقپون بوخا ساخته شده است. بعد از او در زمان علي شير خان انچن و شاه مراد بازسازي شد و توسعه يافت. اين قلعه به علت اينكه در بالاي كوه قرار دارد در زمان جنگ اهميت فراواني داشت. و غير قابل تسخير بود. در اين قلعه يك ساختمان بزرگ 7 طبقه، يك مسجد، زندان و ساختمان جداگانه‌اي براي سپاه و كارمندان وجود داشت كه متاسفانه در زمان حمله دوگره به بلتستان وزير لكهپت اين قلعه را آتش زد. و غير از مسجد همه قلعه در آتش سوخت. در حال حاضر علاوه بر باروي قلعه فقط اين مسجد موجود مي باشد. در بالاي اين قلعه در ارتفاع كوه يك قلعه كوچك براي نگهبانان وجود داست كه از آن تمام اطراف شهر سكردو ديده مي‌شد. به اين قلعه دونگس كهر مي گفتند.
براي رفتن به قلعه كهرفوچو از پائين دو راه داشت. يك راه مخفي كه سرپوشيده بود و ديگري درب بزرگ دژ كه غير قابل نفوذ بود. متاسفانه اين قلعه بزرگ در حمله دوم دوگره خراب شد. وقتي بلتستان بدست دوگره تسخير شد. اشعاري را در يك كتيبه نوشتند، در اين كتيبه اشعاري به زبان فارسي ديده مي شود كه عبارتند از :
به  امداد  فضل  جهان  آفرين              بنا  قلعه  شد  به  تبت  زمين
بحكم    مهاراج   رنبير   سنگه                كه  كس  پادشاه  نديده  چنين
جمون كاشمير تبت و هم لداخ          بود  تا  به  گلگت   بزير  نگين
به تدبير  ديوان تبت رام گو            بود مملكت‌را چوحصن وحصين
خطابش  وزير معظم  بود                  ارسطوي  ثاني  را  زرين
وزير ديگر  نام چو  شب سرن             بعقلش ندارد  كسي هم قرين
زعهد وزير كلان تا  به حال               كماندار و افسر الي  حد چين
كمينه غلام نمك خوار  شاه                 بود مهته منگل  زروي يقين
وزير تبت ساكن  كشتوار                    بدانش بود  فاضل افضلين
بنا  كر نركوه كرد  و شكوه                  سر قلعه يك  قلعه  آهنين
پئي سال تاريخ  آغاز  او                     زكلكم تراوش شده  اينچنين
فزون بود از نهصد و يكهزار               بگو چهل و يك در شمار سنين
اين قلعه تا زمان حكومت مهاراجه رنبير سينگ بصورت خرابه ماند ولي او در زمان حكومتش بازسازي كرد و بعنوان پايگاه سپاه دوگره استفاده مي كردند.