زبان بلتي جزؤ زبان بزرگ تبت است. اين زبان در بلتستان، تبت، لداخ، كارگل، بوتان، سكم و شمال نپال با كمي تفاوت رائج است. و افرادي زيادي در هندوستان و چين نيز به اين زيان صحبت مي كنند. لهجة مناطق مختلف فرق مي كند اما از لحاظ نوشتاري قبلا تفاوتي نداشت. طبق نوشته آقاي حسين آبادي زمان اوج اين زبان در نيمه دوم قرن هفتم ميلادي است. پادشاه تبت سرونگ تسان گمپو ( 50-617‌م) وزير خود انونامي را كه از قبيله تهونمي بوده همراه پسر خود و تعدادي از محققين دربار به هندوستان فرستاد كه در آنجا رسم الخط و زبان سانسكريت را مطالعه كنند. بعد از مطالعه و بررسي زبان سانسكريت براي زبان تبتي يك رسم الخط ايجاد نمودند. آن رسم الخط شامل 30 حرف و 4 اعراب بوده است. او اولين كتاب ادبيات زبان تبت را در سال 653‌م تكميل نمود. پس از تاليف اين كتاب ترجمه كتاب‌هاي مذهبي را از زبان سانسكريت به زبان تبتي شروع نمودند. و كتابهاي تاريخي مربوط به دين و مذهب و خاندان شاهي و نسب‌نامه ها ديوان‌هاي غزليات و افسانه‌ها هم تدوين نمودند. در داستانها داستان كيسر هنوز هم معروف است ولي بصورت نوشته موجود نمي باشد.