فرار رئيس جمهور ديكتاتور تونس و مصر به دليل اعتراضات مردمي يادآور فرار ديكتاتورهايي است كه به رغم داشتن پشتوانه هاي سياسي قدرت هاي بزرگ دوام چنداني نداشتند.

ژانويه 1979 ايران: در 16 ژانويه 1979 تظاهرات مردم ايران عليه محمدرضا شاه پهلوي ديكتاتور مورد حمايت آمريكا وي را به مصر فراري داد و بدين ترتيب نظام شاهنشاهي در ايران ساقط شد. فرار شاه، راه را براي بازگشت پيروزمندانه امام خميني(ره) از فرانسه در اول فوريه باز كرد. چند روز بعد با اعلام عدم حمايت ارتش از نظام شاهنشاهي انقلاب اسلامي به پيروزي رسيد.

اوت 2003 ليبريا: چارلز تيلور، رئيس جمهور ليبريا و رهبر سابق جنگ كه متهم به كشاندن بخشي از غرب آفريقا به درگيري هاي خونين و وحشتناك است. مجبور به كناره گيري از قدرت شد و به نيجريه فرار و زندگي در تبعيد را انتخاب كرد. با فرار اين ديكتاتور كه بر اثر فشار جنبش شورشيان، گروه اقتصادي كشورهاي غرب آفريقا، و سازمان ملل به وقوع پيوست، جنگ داخلي كه 14 سال به طول انجاميد و 270 هزار كشته برجاي گذاشته بود به پايان رسيد.

در سال 2006 تيلور به نيجريه فرستاده شد و سپس به ليبريا، سپس سيرالئون و در نهايت لاهه فرستاده شد، جايي كه دادگاه ويژه سيرالئون وي را محاكمه كرد.

اكتبر 2003 بوليوي، گونزالس سانچز دلوسادا، رئيس جمهور بوليوي استعفا كرد و شبانه كاخ رياست جمهوري را با هلي كوپتر به سوي آمريكا ترك كرد تا از اعتراضات مردمي نسبت به يك طرح گازي و سياست هاي ليبراليستي شديدش بگريزد. وي به اتهام سركوب تظاهراتي كه طي آن 65 تن كشته و بيش از 500 تن زخمي شدند، همچنان در بوليوي تحت پيگرد است.

فوريه 2004 هائيتي، جان برتراند آريستيد، رئيس جمهوري هائيتي كه در نوامبر سال 2000 براي يك دوره پنج ساله ديگر (فوريه 2001 - فوريه 2006) انتخاب شده بود، زير فشارهاي مردمي وجامعه بين المللي استعفا و در 29 فوريه كشور را ترك كرد.

وي در نهايت تبعيد به آفريقاي جنوبي را برگزيد. استعفاي وي يك ماه پس از وقوع انقلاب مسلحانه اي صورت گرفت كه نزديك 100 كشته و 100 زخمي برجاي گذاشت.

مارس 2005 قرقيزستان: دولت عسگر آقايف، رئيس جمهور قرقيزستان كه 15 سال قدرت را در دست داشت، در عرض چند ساعت و به دنبال اعتراضات هزاران تظاهركننده اي كه به نتايج انتخابات و فساد دولت اعتراض داشتند، سقوط كرد. رئيس جمهور از كشور گريخت و روسيه به وي پناهندگي داد.

آوريل 2010 قرقيزستان: دولت قربان بيك باقي اف، رئيس جمهور قرقيزستان كه به فساد و زورگويي متهم بود، به دنبال قيام مردمي و سركوب آن توسط نيروهايش كه 87 كشته برجاي گذاشت، سقوط كرده ومخالفان، دولت موقتي به رياست رزا اتونبايوا تشكيل دادند. باقي اف نيز زندگي تبعيدي در بلاروس را برگزيد.