سه قول در مورد حقیقت عصمت 1-قول اوّل : عصمت عبارت است از یک الطاف خفیه ای که خداوند با آنان انجام می دهد و زمینه سازی فعل طاعات و ترک معاصی را در آنها ایجاد می کند. اما لطف هرگز به سر حد الجاء و اضطراب نمی رسد، بلکه با اختیار خویش ترک معاصی می کنند. 2-قول دوّم : عصمت همانند عدالت و شجاعت و ... نوعی ملکة نفسانیه( حالت ثابته ای در نفس که در اثر مداومت بر فعل طاعات و ترک معاصی در شخص پیدا می شود) است که در هر شخصی حاصل شود هرگز گرد کناه نمی گردد. شییه کسی که وقتی ملکة شجاعت در او یافت شد هرگز از چیزی نمی ترسد بدون این که جبری در میان باشد. 3-قول سوّم : عصمت عبارت است از عنایتی ویژه و لطف خفیی که خداوند با پیامبر و امام انجام می دهد و در زیر سایه این لطف در آنان انگیزۀ ترک طاعات و فعل معصیت کشته می شود و لذا هیچ گاه فعل معصیت نمی کنند، چون داعی بر آن ندارند و اسباب این لطف خفی عبارت اند از چهار عامل: 1- آنکه در نفس مقدس و روح مطهر او خاصیتی است که اقتضاء می کند ملکه مانعه از فجوردر اوپدیدآید 2-زیان معاصی و فوائد طاعات را نیکو می داند . 3- وحی پی در پی یا الهام او را پیوسته به پرهیز می کشاند . 4-مؤاخذه و عقاب بر ترک اولی آنانرا منهی است بر اجتناب از نافرمانی ،بعضی آنرا تشبیه به تنفر از خبائث کردند اگرچه حرام است اما طبع مردم هم از آن متنفر است از این جهت اجتناب می کند و معصوم چنان از معاصی متنفر است که مردم از خبائث . »