بسيار برتر؛ بسيار رفيع القدر.

و آن صيغه مبالغه است.

آن جمعا يازده بار در قرآن مجيد آمده است:

هشت بار در وصف خداى تعالى، مثل: «وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ» (بقره، 255)

يكدفعه درباره قرآن: «وَ إِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ» (زخرف، 4)

و يكبار در وصف نام نيك يا شريعت پيامبران: «وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا» (مريم، 50)

و يكبار درباره مكان ادريس عليه السّلام: «إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا وَ رَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا» (مريم، 57)

اهل لغت آن را در علوّ مقام و علوّ مكان هر دو گفته‏اند ولى ظهور همه آيات در علوّ مقام است. غير از آيه فوق (مريم، 57(

راغب گفته: معنى "هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ" آن است كه برتر است از اين كه وصف واصفين، بلكه علم عارفين به او احاطه كند.

در مجمع آمده: "علىّ" در اصل از علوّ است، خداى سبحان به وسيله اقتدار و نفوذ سلطان برتر و بالاتر است.

واژه های الْأَعْلَى، الْمُتَعال، علّيّون، عِلِّيِّين و ... از یک خانواده هستند.
_________
)ر.ک: قاموس قرآن، ج‏5، ص 36، واژه علو(